همسايهء ما که هموطن ما نيز است ، تا حال کمپيوتر و انترنت ندارد ؛ نزد خود حسابی دارد که هنوز حاضر نيست به انترنت مشترِک شود يا کمپيوتر بخرد . ولی طفل هايش که مکتبی اند و کار خانگی دارند گاهی به آن ضرورت احساس می کنند و البته نه هميشه . به آنها گفتم هر وقت ضرورت داشتيد در موقع مناسب می توانيد از کمپيوتر ما استفاده کنيد ، و بعد از آن آن جوانک ها صلاء را بلا کردند و وقت ونا وقت در می زنند که کاکا اجاره است از کمپيوتر تان استفاده کنيم ، و منهم که آدم کمرويی هستم به آنها اجازه ميدهم . گپ پيش خود ما باشد بيخی از دستشان ديوانه شديم . يکی از روز ها که پشت کمپيتر بودم صدای تق تق دروازه بلند شد ، بيرون شدم که همان دوستان هميشگی ، داوطلبين استفادهء انترنت و کمپيوتر . چون خودم هم آنجا مصروف بودم ، گفتم جان کاکا از ديشب که برقهای انترنت ما رفته تا حالا نيامده . بچه های هوشيار اين قرن بُق زده خنده کردند که برقهای انترنت چطور می رود ؟ گفتم جان کاکا اگه حيله بگويی خو همين ده غير از او امروز اجازه نيست . اين بهانه مرا به ياد اصل قصه برد و آن چنين است :

چند نفر از وطنداران ما که خواهان مهاجرت به دوبی و جستجوی کار و غريبی در آنجا بودند قاچاقبر دوبی بری را پيدا کردند و جهت رفتن به آنجا با او وارد معامله شدند . قاچاقبر بعد از چند بار ديد و باز ديد و وعده و وعيد و گرم کردن بازار خود بالاخره به انتقال هر کدام در مقابل مبلغ سی هزار کلدار راضی شد . و مخفيانه قرار حرکت گذاشتند . قاچاق بران که حالا دو نفر شده بودند آنها را از راه بحر به دوبی می بردند و به اينکار بايد به کراچی می رفتند که رفتند و ساعت وعده سوار کشتی شدند . ساعتها ، سه يا چهار ساعت در دريا بودند و مطابق توصيهء قاچاق بران از زيرزمينی کشتی هم بيرون نمی آمدند که ديده نشوند و سر انجام لحظهء موعود فرا رسيد و آنها رسيدند . در ساحلی بدون آبادی پياده شدند . قاچاق بران احتياط را شرط رسيدن شان به شهر دانستند و راه را نشان دادند و گفتند : اينه همينجه لب بحر دوبی است وظيفهء ما ختم شده و شما خودتان تا شهر برويد و چنانچه لازم بود راه رفتن شهر را هم توضيح کردند و خودشان برگشتند .آن مردان تشنه شهر دوبی با عجله به راه افتادند و افتان و خيزان فرسنگها راه راه پيمودند تا به زمين زراعتی و اندک آبادی بر خوردند . يکی از آنها گفت : آنجا دهقانان عرب را می بينم برويم از انها راه را بپرسيم ، ديگران هم موافقت کردند و رفتند ، وقتی نزديک رسيدند آن مرد را ديدند لباسی مثل خودشان داشت و عرب هم معلوم نميشد . به هر حال ترسيده ترسيده به زبان اردو از او پرسيدند که راه دوبی کدام است ؟ آن مرد به پشتوی صاف و ساده گفت : لکه چه تاسی اوغانان يی ، پختون يی  که پارسيوان شه زان مو پوه کی دلته سِه دوبی موبی نشته دا کراچی دی کراچی ! آنها يکی به سوی ديگر وارخطا وارخطا ديدند که يعنی چه ؟ يکی از ميان صدا کرد که برادران تشويش نکنيد اينجه حتمن کراچيِ دوبی و مقصد ای برادر هم شايد که همتو باشه ، قاچاق بر خو دروغ نمی گه .....

و اما قاچاقبر ظالم مردم سادهء و مظلوم ما ره دو سه ساعت سرگردان در آبهای گرد و کنار کراچی گشتانده و ده يک گوشه ايلای شان کده و خلاص .